fbpx

Net als veel jongeren begon ik, toen ik een jaar of 15 was, met werken bij de plaatselijke Albert Heijn. Iedere dag stond er steevast een orgel tegenover onze winkel. Ik kan je zeggen dat de dag tergend langzaam ging als het orgel zijn vaste riedeltje stond te spelen. Maar ik dwaal lichtelijk af. Want waar ik het eigenlijk over wil hebben is een andere meneer die iedere dag bij onze winkel te vinden was. Dit was de meneer bij de deur die dakloze krantjes probeerde te verkopen. En als ik eerlijk ben, niet heel succesvol. Maar zo nu en dan had hij geluk en was er iemand die hem geld gaf in ruil voor een krantje.

Die keren dat hij een krantje verkocht waren vrij zeldzaam. Maar wat gebeurde er als hij een beetje geld te besteden had? Dan kwam hij naar mij toe, naar de servicebalie. En afhankelijk van hoeveel geld hij had gekregen kocht hij een bepaald pakje shag.

Ik kon daar met mijn hoofd niet bij. Deze man had zichtbaar niet veel te besteden en toch koos hij er voor om het beperkte geld dat hij had uit te geven aan een genotsmiddel. Aan shag… Ik begreep het niet. Ik heb jaren bij de AH gewerkt dus ik weet hoe duur de Euroshopper producten ongeveer zijn (of AH Basic moet ik eigenlijk zeggen). Als ik heel eerlijk ben kon ik maar net de verleiding weerstaan om geen lijstje voor de beste man te maken wat hij beter van dat geld kon kopen.

Een tijd geleden moest ik hier aan denken toen iemand vroeg waarom ik geen toevoegingszaken doe. Op het moment dat je een laag inkomen hebt kan je in aanmerking komen voor gesubsidieerde rechtsbijstand, ze noemen dat een toevoeging. Je betaalt dan alleen een eigen bijdrage.

Ik moest terugdenken aan de man met de krantjes voor de winkel en ik kreeg een inzicht. Het gaat om de waarde van iets, en níet om het geld. Deze meneer koos er heel bewust voor om zijn geld uit te geven aan de shag, omdat het hem waard was. En voordat ik allemaal e-mailtjes krijg dat er ook een verslavingsaspect meespeelt, dat weet ik. Natuurlijk speelt dat ook een rol.

Maar kijk maar eens om je heen, het gebeurt overal. In Brabant sparen mensen om tijdens carnaval al dat geld in een paar dagen uit te geven om een zo mooi mogelijk feestje te bouwen. Hetzelfde geldt voor de kermis. Veel vrouwen, die helemaal niet veel verdienen, sparen om één luxe designer tas te kunnen kopen bij de Bijenkorf. Bruiloften… need I say more? En zeg eens eerlijk… als jij krap bij kas zit en je kind breekt zijn arm en moet naar het ziekenhuis voor een foto. Dan zeg je ook niet ‘sorry deze maand gaat het even niet lukken’. Links of rechtsom ga je op zoek naar manieren om aan dat geld te komen. Omdat het belangrijk voor je is en omdat het je waard is.

Ik denk dat de vraag niet is ‘kan je het betalen?’, maar ‘wil je het betalen?’. Als ik dan heel eerlijk ben wil ik de ouders helpen die kiezen voor hun kinderen. Die denken ‘mijn kinderen zijn het allerbelangrijkste en zij zijn het waard om hier geld aan uit te geven’.

Voor je gaat denken dat wij torenhoge prijzen vragen, zeker niet. En betalen in termijnen is ook allemaal mogelijk. Maar ik wil wel dat ouders een commitment afgeven. En door daar een prijs tegenover te zetten maken zij een keuze hoe belangrijk ze het vinden.

Ik weet wat voor waarde wij toevoegen en de prijs die er tegenover staat is een lachertje. Maar die waarde komt pas volledig tot zijn recht als het samenkomt met twee intrinsiek gemotiveerde ouders. Daar ligt de sleutel voor een succesvolle scheiding, en nog belangrijker succesvol ouderschap.

En dat is de reden dat wij geen toevoegingen doen.

Nikki van Gils
Frederique Heuvel (@for.the.love.of.focus)

Laat een reactie achter